هر گاه به بن بست رسیدم، مطمئن بودم که پشت دیوار، خدا منتظر من است.

از بس دست هایم را بلند کرده ام و صدایش کرده ام... دست هایم بوی خدا می دهند.

برای دردهایم نشانه می گذارم تا یادم بماند کجا دست خدا را رها کردم.

خدا تنها روزنه ی امیدی است که هیچ گاه بسته می شود.

نردبام دلم شکسته، می شود برای من کمی دعا کنی؟

یا اگر خدا اجازه می دهد، کمی به جای من خدا خدا کنی؟

راستش دلم مثل یک نماز بین راه خسته و شکسته است.

می شود برای بی قراری دلم سفارشی به آن رفیق با وفا خدا کنی؟

در و دیوار دنیا رنگی است، رنگ عشق.

خدا جهان را رنگ کرده است، رنگ عشق.

و این رنگ همیشه تازه است و هرگز خشک نخواهد شد.

از هر طرف که بگذری، لباست به گوشه ای خواهد گرفت و رنگی خواهد شد.

اما کاش چندان هم محتاط نباشی.

شاد باش و بی پروا بگذر،

که خدا کسی را بیش تر دوست دارد که لباسش رنگی تر است.

عرفان نظر آهاری

دست به دامن خدا که می شوم...

چیزی آهسته درون من به صدا می آید که:

نترس!

از باختن تا ساختن دوباره...

فاصله ای نیست...

خدایا! مرا ببخش، به خاطر همه ی درهایی که کوبیدم، و خانه ی تو نبود.

هر وقت تنهایی دلگیر نباش؛ خدا بهترین های دنیا را تنها آفریده.

من و خدا هر روز فراموش می کنیم؛ او خطاهای مرا، و من لطف او را.

وقتی تنهایی، بدون خدا همه رو بیرون کرده، تا خودت باشی و خودش.